Reality Czech

Gisteren werden we bij onze Nederlandse vrienden verwacht voor een 'world cup ontbijt'. Daar noch ik (Belg), noch mijn vriend (Indier), een ploeg te supporteren hebben, adopteerde we voor het gemak team orange.

Het zicht vanuit hun downtown Manhattan appartement op de New York Bay is prachtig, maar het werd overschaduwd door het spektakel binnenhuis. Een Nederlandse vlag hing op de bank, de gastvrouw torste een enorme oranjekleurige vikingshelm op het hoofd en de heer des huizes een soort overmaatse pluche oranje buishoed. Een grote opblaasbare oranje kroon stond ter reserve op de koffie tafel.

Gelukkig won oranje (verdient, het moet gezegd) en dus bleven de mimosa's rijkelijk vloeien. Waarschijnlijk daardoor vond ik het nederlands overwinningslied dat ten berde werd gebracht aandoenlijk.

Team USA had vandaag minder geluk. In allerlei promotiefilmpjes werd naarvoorgebracht dat de Americanen deze keer echt meetellen. "The Europans are no longer looking forward to play against us" was de toon.

De Tsjech Koller zet hun in de eerste vijf minuten terug met de voeten op aarde. Spijtig genoeg raakten die voeten de bal niet genoeg. Resultaat: USA-Czech Republic 0-3. "Misschien wel het beste wat hun kon overkomen" zei Alexi Lalas - die zelf nog voor het nationale team speelde - op ESPN2, "Ze gaan nu naar de video gaan kijken en zien wat ze beter moeten doen tegen de Italianen".

De slechte reclame voor team America kunnen ze hier wel missen net nu de geestdrift voor voetbal (hier soccer of ook wel football for sissies genoemd)wat de hoogte in ging. De commentatoren op ESPN zitten er verslagen bij. In iets niet de beste zijn is zowat het pijnlijkste wat een Amerikaan kan overkomen.